Kapłan urodził się 10 kwietnia 1879 roku w Warszawie. Był synem Wincentego Kalinowskiego i Tekli z domu Moryc. Sakrament chrztu świętego otrzymał 27 kwietnia tegoż 1879 roku w kościele Świętego Aleksandra Męczennika. Święcenia prezbiteriatu przyjął 23 lipca 1911 roku.
W latach 1907-1911 był studentem Seminarium Duchownego w Lublinie – zgłębiał nauki teologiczne i filozoficzne. W okresie od 1911 do 1914 roku posługiwał jako wikariusz w parafii Świętego Jana Nepomucena w Fajsławicach w dekanacie krasnostawskim. Przez następne pięć lat był wikarym w parafii Narodzenia Świętego Jana Chrzciciela w Górznie w dekanacie garwolińskim. W tożsamym okresie pełnił funkcję kuratusa / rektora / ekspozyta w Sobolewie przy kaplicy dworskiej parafii WNMP w Maciejowicach – był organizatorem parafii w Sobolewie.
Rozpoczął przebudowę kaplicy
Do nowo tworzącej się parafii w Sobolewie, do której został skierowany jako zarządca przez biskupa lubelskiego na mocy specjalnej delegacji, przybył 1 kwietnia 1914 roku. Postawiono przed nim cele natury religijnej, ale także prawnej, logistycznej i materialnej. Warto w tym miejscu zauważyć, że wszystko to odbywało się w wielce niesprzyjających warunkach I Wojny Światowej.
W centrum wizji tworzenia parafii ksiądz Kalinowski umieścił stojącą na skraju miejscowości, wystawioną w pierwotnej postaci w 1643 roku, drewnianą kaplicę. Spełniała ona funkcje religijne dla pobliskiego dworu i okolicznych mieszkańców. Kaplica była odrestaurowana w roku 1708, a już w 1781 roku Rozalia z Bentkowskich Grabowska, żona Adama Grabowskiego, właściciela Sobolewa, ufundowała nową drewnianą kaplicę, której aktu erekcji dokonał biskup Kajetan Sołtyk.
23 grudnia 1914 roku wyszedł ukaz (dekret) carski, za zgodą Gubernatora Lubelskiego, zezwalający na remont oraz rozbudowę kaplicy-kościoła w Sobolewie. Pierwszy etap robót wiązał się z wymianą posadzki i drewnianych elementów wyposażenia kaplicy. 28 września 1915 roku administrator Diecezji Lubelskiej i Podlaskiej nakazał ewidencję ksiąg stanu cywilnego. W listopadzie tegoż 1915 roku, kiedy teren opuściły wojska rosyjskie, ksiądz Kalinowski rozpoczął przebudowę oraz powiększanie kaplicy.
W lipcu następnego roku wystawiono dwie wieże kościelne – prace prowadzone były bez stosownych planów i bez budowniczego, a pracami wykonywanymi bezpłatnie przez parafian zarządzał sam kapłan. W tym samym czasie rozbudowano plebanię – materiałem użytym do tychże prac były pokłady armatnie, pozostawione w okolicy świątyni po działaniach wojennych.
Na początku 1916 roku ksiądz Kalinowski zakupił dla parafii dom dla służby kościelnej. W nim to 1 kwietnia 1917 roku swoją działalność rozpoczęła prywatna szkółka początkowa, którą w roku 1918 upaństwowiono. W marcu 1916 roku został rozbudowany cmentarz wokół kościoła. W 1917 roku gromada wsi Sobolew przeznaczyła dla parafii sześć morgów ziemi z ogólnych nieużytków.
Zwolniony ze służby czynnej przed rosyjską ofensywą
W 1918 roku ksiądz Kalinowski wyszedł z pomysłem budowy nowej, murowanej świątyni przy stacji kolejowej – powstały komitet budowy, projekt budowy i lokalizacja kościoła. Władze administracyjne i diecezjalne wydały pozwolenie na budowę, rozpoczęła się zbiórka funduszy. Niestety, ambitny projekt nie doczekał się realizacji, czego przyczyną stał się wyjazd księdza Kalinowskiego na nową placówkę.
24 września 1918 roku Ojciec Święty Benedykt XV przywrócił diecezję podlaską - 9 grudnia tegoż 1918 roku biskup Henryk Przeździecki przyłączył Sobolew do dekanatu garwolińskiego. Kapłan pozostawił po sobie w Sobolewie kółko rolnicze i sklep parafialny / spółkę przy kościele - stowarzyszenie zapomogowo-pożyczkowe nie podjęło działalności.
5 kwietnia 1919 roku biskup podlaski Henryk Przeździecki wydał dekret, który stanowił, iż od parafii Gończyce odłączono wioski: Milanów, Nowiny, Rozalin, Stefanów, Sobolew A, Sobolew Place, Sobolew Stacja, Sobolew Folwark i Walerków Folwark i połączono w samodzielną parafię Sobolew. Została ona erygowana w dzień Zmartwychwstania Pańskiego 20 kwietnia 1919 roku, a już 5 maja tegoż roku ksiądz Kalinowski objął probostwo parafii Przemienienia Pańskiego w Malowej Górze w dekanacie Janów Podlaski (do roku 1923).
21 kwietnia 1919 roku – Godzisz, 25 kwietnia – Kobusy i 30 października – Idźki zostały włączone do nowej parafii. Jako ostatnie do parafii Sobolew zostały dołączone Krępa (26 lipca 1921) i folwark Krępa (3 listopada 1933).
W latach 1919-1920 ksiądz Kalinowski posługiwał jako kapelan wojskowy szpitala w Wilnie – funkcję w Wojsku Polskim objął przypuszczalnie 30 sierpnia 1919 roku – zwolniony ze służby czynnej 4 czerwca roku 1920 przed rosyjską ofensywą podczas wojny polsko-bolszewickiej lat 1919‐1921.
Wyczerpany katorżniczą pracą i niedożywieniem
W 1924 roku pracował jako proboszcz parafii Nawiedzenia NMP w Woli Gułowskiej. W roku 1924 objął probostwo parafii Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Łomazach. W latach 1924-1935 był proboszczem parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Adamowie. Od 1935 do 1940 roku pełnił obowiązki proboszcza parafii Niepokalanego Poczęcia NMP i Świętego Wawrzyńca Męczennika w Ostrowie Lubelskim. W roku 1939 został wicedziekanem w dekanacie parczewskim. Był kanonikiem honorowym katedry Niepokalanego Poczęcia NMP w Siedlcach.
Wiosną 1940 roku został aresztowany przez Niemców po raz pierwszy – odzyskał wolność po dwóch dniach. Drugi raz trafił w ręce niemieckiego okupanta 29 lub 30 października 1940 roku. Został osadzony w Ostrowie Lubelskim, a następnie prawdopodobnie w Radzyniu Podlaskim oraz w więzieniu Zamek w Lublinie.
6 dnia kwietnia 1941 roku przetransportowany do niemieckiego obozu koncentracyjnego Auschwitz (numer obozowy 14086), skąd 4 maja tegoż 1941 roku przewieziony do KL Dachau (numer obozowy 25301). Krańcowo wyczerpany katorżniczą pracą, niedożywieniem i tragicznymi warunkami bytowymi wywieziony w tzw. transporcie inwalidów do Centrum Zabijania / Eutanazyjnego Tötungsanstalt Hartheim na zamku Schloss Hartheim w miejscowości Alkoven w Górnej Austrii, gdzie 6 maja 1942 roku został zgładzony w komorze gazowej. Akt zgonu wystawiony przez niemieckich "lekarzy" w Konzentrationslager Dachau, który należy traktować wyłącznie jak cyniczny żart, stwierdzał, iż ksiądz Leon Kalinowski zmarł w wyniku "Niewydolności układu krążenia, przy zwyrodnieniu mięśnia sercowego". Kapłan stał się ofiarą niemieckiej polityki eksterminacyjnej elity polskiego narodu.
Komentarze (0)
Wysyłając komentarz akceptujesz regulamin serwisu. Zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o ochronie danych osobowych, podanie danych jest dobrowolne, Użytkownikowi przysługuje prawo dostępu do treści swoich danych i ich poprawiania. Jak to zrobić dowiesz się w zakładce polityka prywatności.