Rojek przyszedł na świat 27 lutego 1892 roku w Rudzie Staniawskiej w województwie lubelskim. Był synem Karola i Feliksy Joanny z Pryjamskich. Od 1902 roku mieszkał z rodzicami w folwarku Ignaców-Dębczyna w gminie Górzno w powiecie garwolińskim. Tam też rezydował po zawarciu związku małżeńskiego z Aleksandrą, z którą miał troje dzieci.

Brał udział w I Wojnie Światowej. Razem ze swoim ojcem walczył w szeregach 22. Pułku Piechoty Legionów Józefa Piłsudskiego. Na polu walki obaj stawali dzielnie, będąc odznaczonymi Krzyżami Walecznych oraz uhonorowanymi pamiątkowymi szablami, wręczonymi przez generała Władysława Sikorskiego. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej.

Po odzyskaniu przez nasz kraj niepodległości Bronisław Rojek podął aktywność jako działacz społeczny na rzecz rozwoju gminy Górzno. Brał udział w życiu miejscowej parafii pw. świętego Jana Chrzciciela. Był członkiem gminnej Organizacji Strzelców Konnych. Zainicjował powstanie i przewodniczył Komitetowi Budowy Szkoły w Kobylej Woli, miejscowości sąsiadującej z Ignacowem. Angażował się w pomoc ubogim mieszkańcom wsi gminy Górzno. Zatrudnieni w jego gospodarstwie i młynie pracownicy byli traktowani niemal jak członkowie rodziny.

Trafił w ręce rosyjskich zbrodniarzy jedynie w tym, co miał na sobie

Bronisław Rojek był szeroko uzdolniony artystycznie. Kochał muzykę. Grał na kilku instrumentach. Powziął postanowienie starannego wyedukowania swoich dzieci. Niestety, plany te w brutalny sposób zweryfikował wybuch II Wojny Światowej.

W czasie kampanii wrześniowej Rojek zorganizował w Ignacowie punkt pomocy dla żołnierzy zdziesiątkowanej przez Niemców polskiej armii oraz cywilnych uciekinierów z Warszawy. Jego gospodarstwo podjęło się zadania wykarmienia dziesiątek uciekinierów i opatrzenia rannych.

W jego folwarku prowadzono podziemną radiostację, kolportowano konspiracyjną bibułę i zorganizowano punkt przerzutowy. W majątku Ignaców odbywało się szkolenie partyzantów. W jego progach schronienie znaleźli członkowie podziemia tropieni przez gestapo, a także dzieci, które straciły rodziców podczas bombardowania stolicy.

Po okupancie niemieckim przyszła pora na zaborcę sowieckiego. W październiku 1944 roku Bronisław Rojek został aresztowany przez NKWD. Brutalnie odłączony od najbliższych, trafił w ręce rosyjskich zbrodniarzy jedynie w tym, co miał na sobie. Rodzina przez wiele tygodni nie wiedziała, co się z nim stało.

Symboliczny grób z urną z ziemią z cmentarza w Borowiczach znajduje się na cmentarzu parafialnym w Górznie

W toku przeprowadzonych w kolejnych latach badań, na podstawie otrzymanych materiałów archiwalnych z moskiewskiego Centrum Przechowywania Zbiorów Historyczno-Dokumentalnych wiadomo, że Bronisław Rojek został przetransportowany do Lublina. Razem z innymi członkami Armii Krajowej trafił do łagru 270/1 w Jegolsku pod Borowiczami, jednego z najcięższych obozów w całych Sowietach. Tam w urągających człowiekowi warunkach trafił do katorżniczych prac fizycznych. Wskutek wyniszczenia organizmu oraz przebytej czerwonki zmarł 6 kwietnia 1945 roku. Jego ciało złożono w masowym grobie na terenie obozu w Borowiczach.

Symboliczny grób Bronisława Rojka z urną z ziemią z cmentarza w Borowiczach znajduje się na cmentarzu parafialnym w Górznie. Jego nazwisko wymienione jest w X Pawilonie Muzeum w Cytadeli Warszawskiej, w sali pamiątek obozu w Borowiczach, na tablicy z nazwiskami zmarłych i pomordowanych.

Jego córką była Jadwiga Rojek.

W 1942 roku wstąpiła w szeregi Armii Krajowej, działając jako łączniczka i sanitariuszka. W konspiracji używała pseudonimu "Magda". Była założycielką i prezesem honorowym Stowarzyszenia Rozwoju Gminy Górzno im. Aleksandry i Bronisława Rojek, które wspierało finansowo zdolną młodzież z terenu gminy Górzno. Pracowała społecznie, inicjowała wiele wydarzeń patriotyczno-religijnych na terenie swojej rodzinnej gminy. Z jej inicjatywy w Publicznej Szkole Podstawowej w Górznie utworzono izbę patriotyczną. Jadwiga Rojek zmarła 25 listopada 2021 roku.

Sowiecki Łagier (1)

Od szabli od Sikorskiego do sowieckiego łagru. Historia boha...