Wojskowy przyszedł na świat 13 września 1890 roku w majątku Sokół. Rodzina tytułowała się herbem Dołęga. Był potomkiem Ignacego syna Feliksa i Władysławy (Aleksandry) Łucji de domo Kwasieborskiej. Jego rodzice byli ostatnimi właścicielami dworu w Sokole.
Spis powszechny z 1921 roku informuje nas, iż w skład folwarku w Sokole wchodził budynek mieszkalny, będący kwaterą dla sześciu osób. W majątku mieszkało 49 Polaków wyznania rzymsko-katolickiego i 12 Żydów wyznania mojżeszowego. Do 1920 roku trwała systematyczna parcelacja folwarku. Właściciele sprzedawali kolejno: Poręby, Ustronie, Emerytkę, Drobinę i w końcu dwór. Środki pozyskane przez Łukoskich ze sprzedaży sokolskich włości pokryły koszty opłacenia nauki w szkołach dla ich dzieci.
Brał udział w akcji przejęcia przez Polskę Pomorza Gdańskiego
Jako 20-latek Kazimierz Łukoski został absolwentem warszawskiej Szkoły Realnej Wróblewskiego. W okresie od 1911 do 1914 roku studiował w Wyższej Szkole Rolniczej w Wiedniu. W młodości należał do polskiego ruchu niepodległościowego. Od 1912 roku pełnił funkcję ostatniego komendanta wiedeńskiego pałacu Polskich Drużyn Strzeleckich.
W czasie I Wojny Światowej odbywał służbę w Legionach Polskich. Na początku 1917 roku był słuchaczem warszawskiego kursu oficerów Sztabu Generalnego – odbył kurs oficerów sztabowych i adiutantów wyższych dowództw.
Od 22 marca 1917 roku służył w 2. pułku piechoty. 3 czerwca tego samego roku otrzymał skierowanie na stanowisko adiutanta gen. Feliksa von Bartha w Inspekcji Wyszkolenia Polskiej Siły Zbrojnej. W 1917 roku przydzielony do Polskiego Korpusu Posiłkowego oraz II Korpusu Polskiego w Rosji.
Dowodził 6. pułkiem Strzelców Polskich Armii Polskiej we Francji. Jednostka ta po powrocie do kraju 1 września 1919 roku po scaleniu z WP II RP znana była jako 48. pułk piechoty Strzelców Kresowych. Łukoski od sierpnia 1920 roku był dowódcą jednostki – brał udział w akcji przejęcia przez Polskę Pomorza Gdańskiego. Zawiadywał XXI Brygadą Piechoty oraz XXII Brygadą Piechoty.
Posiadał 4. lokatę w korpusie generałów
Od października 1921 roku dowodził piechotą dywizyjną w 12. Dywizji Piechoty w Tarnopolu. 3 maja roku 1922 został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z 1 czerwca roku 1919 – posiadał 98. lokatę w korpusie oficerów piechoty. Od sierpnia 1925 roku dowodził piechotą dywizyjną w bydgoskiej 15. Dywizji Piechoty. 7 marca 1927 roku przejął dowodzenie w 11. Dywizji Piechoty w Stanisławowie – został honorowym obywatelem miasta.
1 stycznia 1928 roku z rąk prezydenta II RP Ignacego Mościckiego otrzymał nominację na generała brygady ze starszeństwem z 1 stycznia roku 1928 – posiadał 4. lokatę w korpusie generałów. Do lipca 1939 roku pozostawał dowódcą dywizji.
Kazimierz Łukoski walczył w II Wojnie Światowej. W czasie kampanii polskiej kierował Grupą Operacyjną "Jasło", z czasem przeformowaną w Grupę Operacyjną "Południową" w Armii "Karpaty". W walce z okupantem używał pseudonimu "Orlik". Po 17 września 1939 roku, a więc zbrojnej napaści Związku Sowieckiego na II RP, znalazł się w niewoli rosyjskiej. Przetransportowany do Starobielska, gdzie w latach 1939–1940 mieścił się obóz jeniecki dla naszych rodaków, oficerów i podchorążych służby stałej i rezerwy Wojska Polskiego, wziętych do niewoli przez Związek Radziecki po zajęciu wschodnich obszarów Polski po 17 września 1939 roku.
Łukoski został jedną z ofiar zbrodni katyńskiej. Wiosną 1940 roku zamordowany w Charkowie przez NKWD. Jego ciało złożono w Piatichatkach koło Charkowa, gdzie obecnie znajduje się Cmentarz Ofiar Totalitaryzmu.
Kazimierz Łukoski był żonaty z Ireną Jung. Para doczekała się dwóch synów: Jerzego Andrzeja. Ten ostatni, dowodząc 1. kompanią "Maciek" batalionu "Zośka" Armii Krajowej zginął 18 sierpnia 1944 roku w czasie Powstania Warszawskiego.
Tablicę wystawiono w 94. rocznicę Bitwy Warszawskiej
5 października 2007 roku Kazimierz Łukoski postanowieniem nr 112-48-07 prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego został pośmiertnie awansowany na stopień generała dywizji. Nadanie stopnia miało miejsce 9 listopada 2007 roku w Warszawie podczas obchodów dnia "Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów".
15 sierpnia 2014 roku, w 94. rocznicę Bitwy Warszawskiej, na Cmentarzu Poległych w walce z bolszewizmem w 1920 roku w Ossowie odsłonięto tablicę upamiętniającą ośmiu polskich generałów, w tym Kazimierza Łukoskiego, walczących w wojnie polsko-bolszewickiej i zamordowanych przez NKWD w czasie zbrodni katyńskiej.
Za oddaną Ojczyźnie służbę wojskowy został odznaczony m.in. Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari, Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Niepodległości, Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, 3- krotnie Krzyżem Walecznych, 2-krotnie Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921, Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości i Medalem Zwycięstwa.
Komentarze (0)
Wysyłając komentarz akceptujesz regulamin serwisu. Zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o ochronie danych osobowych, podanie danych jest dobrowolne, Użytkownikowi przysługuje prawo dostępu do treści swoich danych i ich poprawiania. Jak to zrobić dowiesz się w zakładce polityka prywatności.