Marianów i okoliczne wsie były znacznie oddalone od kościołów parafialnych w Garwolinie, Łaskarzewie i Wildze. W związku z powyższym w czasie wizyty kanonicznej biskupa siedleckiego Henryka Przeździeckiego w Łaskarzewie, która miała miejsce 28 sierpnia 1922 roku, zwierzchnik diecezji polecił proboszczowi łaskarzewskiemu, a jednocześnie miejscowemu dziekanowi księdzu Michałowi Turskiemu powzięcie kroków zmierzających do utworzenia nowej parafii we wsi Żabieniec.
Mieszkańcy Nowego i Starego Żabieńca, a także Olszynek przystali na pomysł biskupa. Podczas narady przeprowadzonej w szkole w Żabieńcu miejscowi postanowili przekazać na rzecz parafii sześć mórg ziemi oraz dwie morgi tzw. sołtysówki dla nowego proboszcza. Antoni Skoczylas i Ludwik Lewiński zadeklarowali się wydzielić ze swoich gruntów 150 prętów ziemi pod budowę tymczasowej kaplicy. W 1924 roku doszło do zmiany lokalizacji budowy. Stanisław Leszczyna, Feliks Grzegrzółka i Franciszek Winek wydzielili plac pod budowę ze swoich gruntów.
Pierwotnie parafię zamieszkiwało 1 579 wiernych
Parafia Marianów została erygowana 19 lutego 1925 roku przez biskupa Henryka Przeździeckiego pod wezwaniem Świętego Izydora Oracza. W akcie erekcyjnym biskupa siedleckiego czytamy: "chcąc dopomóc dobru duchowemu wiernych – naszej pieczy przez Boga powierzonych – po wysłuchaniu zdania i opinii prześwietnej kapituły naszej – parafię prawną we wsi Żabieńcu pod wezwaniem Św. Izydora Oracza Wyznawcy – dla wybudowania tam kościoła powagą Naszą Biskupią ustanawiamy i erygujemy z dniem 24 grudnia 1924 roku".
Do parafii, w której zamieszkiwało 1 579 wiernych, przyłączone zostały wsie: Żabieniec Stary, Żabieniec Nowy, Olszynki, Osuchów, Wilkowyja Stara, Wilkowyja Nowa, Wycinki, osada Stoczek Młyn i Kolonia Zakącie. Dekret o utworzeniu parafii Żabieniec odczytano 25 stycznia 1925 roku w kościołach parafialnych, z których miały być odłączone wsie - dekret wszedł w życie 17 lutego.
Doszło do parcelacji części majątku "Kolonia Wilkowyja", znajdującego się w posiadaniu spadkobierców Stefana Hordliczki z Huty Garwolińskiej. 10 października 1925 roku doszło do zakupu parceli o powierzchni 10 ha 7 297 metrów kwadratowych. Kwota zakupu uiszczona w czterech ratach wyniosła 1 200 rubli. W imieniu Hordliczków akt kupna – sprzedaży podpisał jego pełnomocnik Stanisław Wojtczuk - w imieniu Tymczasowego Komitetu Budowy Kościoła podpisy złożyli: ksiądz Aleksander Kornilak, Władysław Winek z Wilkowyi, Jan Makulec z Żabieńca i właściciel młyna w Stoczku Aureliusz Grodzki. 20 października doszło do zakupu morgi ziemi po drugiej stronie drogi vis-a-vis placu pod budowę świątyni od Onufrego Głażewskiego.
Rozbiórka i transport prowadzone były metodą szarwarkową
Jako że grunty przeznaczone dla nowej parafii znajdowały się z dala od Żabieńca, powstał problem jak nazwać nową parafię. Padały następujące propozycje: Henryków i Przeździatka na część biskupa Przeździeckiego, Michałów i Tury – nawiązujące do osoby księdza Turskiego, Żabki z połączenia początkowych liter nazwy Żabieniec i końcowych wsi Olszynki, a także Wycinki. Biskup Przeździecki zapatrzony w kult Maryjny zalecił tymczasem nazwę Marianów. W piśmie do księdza Turskiego pisał "Niniejszym zawiadamiam, iż utworzona dn. 17 lutego b.r. samodzielna parafia Żabieniec, powiatu garwolińskiego od dnia dzisiejszego t.j. 19 lutego 1925 roku nosić będzie nazwę: parafia Marianów".
Pierwszą mszę świętą przy ołtarzu polowym - na miejscu obecnego cmentarza - 10 maja 1925 roku odprawił ksiądz Michał Turski w asyście kapłanów z Wilgi, Łaskarzewa i Garwolina.
Parafia, choć posiadała beneficjum, nie miała kościoła. Padł pomysł wystawienia tymczasowej drewnianej kaplicy. Pojawiła się szansa na zakup, wybudowanego w roku 1900, drewnianego kościoła z parafii Korytnica Łaskarzewska - kwota zakupu wynosiła 4 tysiące złotych. Rozbiórka i transport prowadzone były metodą szarwarkową. 21 lipca 1925 roku wszystkie elementy kościoła były już na miejscu. Przed Świętem Zmarłych świątynia górowała już nad okolicą.
Kościół wykonany był z drewna sosnowego, posiadał konstrukcję ryglową – wysoki na 23 metry, szeroki na 13 i wysoki na 21. Został zestawiony na kamiennych fundamentach. Miał ściany oszalowane deskami pomalowanymi na brąz, drzwi główne i cztery boczne. Dach pokryto blachą ocynkowaną. Fronton zdobiła wieża zwieńczona szpiczastym dachem pokrytym blachą. We wieży znajdował się dzwon żeliwny "Izydor" o wadze 90 kg ofiarowany przez parafię Łaskarzew, który w 1941 roku ukradli Niemcy.
Świątynię wystawiono na planie krzyża łacińskiego
W roku 1947 parafianie złożyli zamówienie na nowego 110-kilogramowego "Izydora" w Śląskiej Odlewni Dzwonów. Zawieszony on został na wieży, a następnie - ze względów bezpieczeństwa - przeniesiony do znajdującej się obok kościoła dzwonnicy. W 1961 roku zakupiono dzwon 90-kilogramowy "Maryja". Na skrzyżowaniu transeptu z prezbiterium była 3-metrowa wieżyczka z sygnaturką - wieże wieńczyły żelazne krzyże.
Świątynię wystawiono na planie krzyża łacińskiego. Posiadała ona prezbiterium, dwie nawy boczne oddzielone sześcioma słupami od nawy głównej, chóru, zakrystii i skarbca - sklepienie w nawie głównej było kolebkowe, a w nawach bocznych poziome. Nawę główną "zaopatrzono" w sześć okien - nawy boczne w cztery. Wnętrze zdobiły malowidła Tadeusza Drapieńskiego ukazujące postaci świętych. W prezbiterium ze scenami przedstawiającymi przyjęcie chrztu przez Świętą Rodzinę i Mieszka I znajdował się posoborowy ołtarz główny.
Ww. ołtarz główny z czterema kolumnami jońskimi z kapitelami wykonany został z drewna sosnowego – powyżej pilastry z ornamentami rokokowymi i figurkami aniołków. Ołtarz był w kolorze bieli, ozdobiony elementami złoconymi. W ołtarzu znajdował się obraz olejny ukazujący Matkę Boską Częstochowską oraz zakupiony w 1926 roku przez parafian w Częstochowie obraz przedstawiający Świętego Izydora Rolnika.
W dekrecie biskupa Czesława Sokołowskiego z 6 listopada 1939 roku czytamy: "Ołtarz Wielki w kościele Parafialnym Św. Izydora Oracza w Marianowie (...) orzekamy jako uprzywilejowany codziennie na wieczne czasy, tak iż każda Msza Święta odprawiana przed tym ołtarzem za dusze zmarłych będzie połączona z uzyskaniem odpustu zupełnego dla tychże dusz".
Wmurował kamień węgielny wyjęty z Bazyliki Świętego Piotra w Rzymie
Klasycystyczny ołtarz boczny wykonany został z drewna sosnowego. Posiadał dwie kolumny, kopię obrazu Serca Jezusowego. W drugim klasycystycznym ołtarzu bocznym znajdował się obraz Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Ściany w nawach bocznych zdobiły stacje Drogi Krzyżowej, które w 1927 roku zostały odkupione z kościoła w Garwolinie. Nad drzwiami głównymi znajdował się chór zbudowany na czterech kolumnach - na nim organy zakupione z kościoła w Okrzei, wykonane w 1843 roku przez Mateusza Mielczarskiego i Stanisława Przybyłowicza. Chrzcielnica i ambona z drewna dębowego datowane były na początek XX stulecia.
W 1987 roku proboszcz Jerzy Domański wyszedł z propozycją do parafian wystawienia nowego murowanego kościoła. Prace budowlane rozpoczęto 5 kwietnia 1990 roku, kiedy wykopano fundamenty. 8 lipca tegoż 1990 roku biskup siedlecki Jan Mazur wmurował kamień węgielny wyjęty z Bazyliki Świętego Piotra w Rzymie i pobłogosławiony przez Jana Pawła II 17 grudnia 1986 roku. Kościół wyglądem stylizowany był na poprzednią drewnianą świątynię.
Dom modlitewny wystawiony został z cegły pełnej ceramicznej na podmurówce wykonanej z polnych głazów granitowych. Stropy, gzymsy i daszki powstały z żelbetonu. Drewniany dach pokryła blacha ocynkowana. 20-metrowa wieża nad kruchtą pomieściła dwa dzwony "Izydor" i "Maryja". Z poprzedniej świątyni przeniesiono ołtarz główny, ołtarze boczne, stacje Drogi Krzyżowej i organy.
Uroczystego poświęcenia kościoła 23 sierpnia 1992 roku dokonał biskup siedlecki Jan Mazur. W uroczystościach uczestniczyli księża z parafii ościennych, przedstawiciele władz wojewódzkich, powiatowych i gminnych, budowniczowie oraz parafianie.
W 1992 roku obok kościoła wystawiono nową murowaną plebanię, która zastąpiła zaadoptowany na wcześniejszy budynek plebanii dom dawnej leśniczówki z 1890 roku. W latach 80. sprzedano drewnianą organistówkę z salą katechetyczną oraz obiekt dla służby kościelnej. Beneficjum parafii stanowiły także zabudowania gospodarcze, które pod koniec XX wieku zostały rozebrane.
Główne źródła:
- Krystyna Robak, "Dzieje parafii Marianów w latach 1924-2000", Marianów 2000,
- "Historie parafii obszaru Lokalnej Grupy Działania Forum Powiatu Garwolińskiego i okolic", Garwolin 2013,
- Zbigniew Węgrzynek, "Marianów - historia parafii", Wilga i okolice, Historia, Zbigniew Węgrzynek, vilca.pl
Komentarze (0)
Wysyłając komentarz akceptujesz regulamin serwisu. Zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o ochronie danych osobowych, podanie danych jest dobrowolne, Użytkownikowi przysługuje prawo dostępu do treści swoich danych i ich poprawiania. Jak to zrobić dowiesz się w zakładce polityka prywatności.