Władysław Polesiński przyszedł na świat 8 września 1908 roku. Jego ojciec Jan Polesiński pracował jako stolarz – matka – Paulina z Dębińskich – zmarła, gdy syn miał 12 lat.
W mieście Lelewela i Traugutta Władysław spędził lata młodzieńcze. Pobierał nauki w żelechowskim gimnazjum, był harcerzem, pragnął zostać pilotem. Kształcił się w Korpusie kadetów Nr 2 w Modlinie oraz w dęblińskiej Oficerskiej Szkole Lotnictwa, którą ukończył w roku 1927 w stopniu sierżanta podchorążego z 20. lokatą. Służył w 2. Pułku Lotniczym w Krakowie - w 1930 roku otrzymał tytuł i odznakę pilota nr 1324. 22 grudnia 1931 roku otrzymał awans na porucznika ze starszeństwem z 1 stycznia roku 1932 i 2. lokatą w korpusie oficerów aeronautycznych. W tożsamym okresie studiował prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1928 roku zawarł sakramentalny związek małżeński z nauczycielką Janiną Truchlińską, z którą doczekał się syna Władysława.
Załoga ocalała, nie odnosząc najmniejszego szwanku
W czasie lotu ćwiczebnego ze Lwowa do Krakowa w lipcu 1930 roku doszło do wypadku, który zdeterminował życiową postawę Władysława Polesińskiego. O okolicznościach zdarzenia pisał na swoich łamach "Ilustrowany Kuryer Codzienny". W numerze 197. z piątku 25 lipca 1930 roku (Rok XXI), w artykule pt. "Wypadek lotniczy w czasie nocnych lotów w Krakowie", na stronie 6., czytamy (pisownia oryginalna): "Wczoraj w nocy, w czasie wykonywania nocnych lotów ćwiczebnych przez lotników 2 p. lotn. w Krakowie wydarzył się wypadek, który na szczęście nie pociągnął za sobą ofiar w ludziach, spowodował jednak zupełne zniszczenie samolotu, który całkowicie spłonął. Wypadek zdarzył się około godz. 23 i powstał wskutek przymusowego lądowania płatowca syst. Breguet Is. 60-49 w Kujawach koło Mogiły. Aparat prowadzony przez ppor. pil. obs. Polesińskiego Władysława z ppor. obs. Stępniem Zygfrydem z 22 eskadry 2 pułku lotniczego, przy lądowaniu wśród ciemności zawadził o drzewo i został rozbity, a następnie wskutek wybuchu motoru spłonął. Załoga na szczęście ocalała, nie odnosząc najmniejszego szwanku".
Polesiński twierdził, że do wypadku doszło o godzinie 21. W tym samym czasie jego żona modliła się do Matki Bożej. Obydwoje uznali ocalenie Władysława za cud. W miejscu wypadku samolotu do dziś stoi krzyż, a okoliczni mieszkańcy kultywują wydarzenia sprzed lat. Pierwotny drewniany krzyż w Dzień Zaduszny roku 1935 w obecności porucznika pilota Władysława Polesińskiego poświęcił proboszcz parafii Pleszów. Obecnie w tym miejscu stoi krzyż betonowy z tablicą informacyjną.
Zniżył wysokość lotu na 200 m, żeby prędzej wylądować
O wypadku Władysława Polesińskiego po latach informował na swoich łamach tygodnik wydawany przez krakowską Kurię Metropolitalną "Dzwon Niedzielny". W numerze 47. z 17 listopada 1935 roku czytamy (pisownia oryginalna): "Z Pleszowa k. Krakowa piszą nam: W tegoroczny Dzień Zaduszny po południu przeżywaliśmy prawdziwie podniosłą uroczystość osadzenia i poświęcenia krzyża pamiątkowego na miejscu cudownego ocalenia lotnika W.P. porucznika Władysława Polesińskiego na polach wsi Kujawy, należącej do tutejszej parafii. Jak sam opowiada, leciał nocą w stronę Krakowa na wysokości 1500 m. Widząc z daleka oświetlone lotnisko, zniżył wysokość lotu na 200 m, żeby prędzej wylądować, ale podczas obniżania lotu motor uległ defektowi, skutkiem czego samolot zaczął gwałtownie opadać w dół, zawadził o stojące drzewo i paląc się już, opadł na ziemię".
Pilot razem z obserwatorem chcieli wyskoczyć, ale znów nagromadzone nad nimi żelaziwa strzaskanego samolotu przyciskały ich z góry, uniemożliwiając im wydostanie się na zewnątrz aeroplanu - coraz to silniej się palącego.
Fragment tekstu:"Obaj poczęli się dosłownie palić i czuli ogarniające ich płomienie. W tej tragicznej chwili głosem bliskim rozpaczy porucznik Polesiński zawołał: "Chryste, ratuj!" .....i w tej chwili – opowiada z naciskiem – słyszałem wyraźnie słowa: "Zdejm spadochron, usuń sztabę – uciekaj!". Nie orientując się w ciemności, wykonałem, już pół przytomny, tajemnicze rozkazy i po usunięciu przeszkód, swobodnie mogłem razem z obserwatorem uciec".
Sam ocalony przemówił z niezwykłą siłą przekonania
Gdy piloci oddalili się dość znacznie, nastąpił groźny wybuch rezerwuaru z benzyną. Samolot zniszczył się zupełnie, ale nieszczęśni lotnicy ocaleli.
"Dzwon Niedzielny": "Pokaleczonych i poparzonych odwieźli miejscowi gospodarze z Kujaw do szpitala w Krakowie i dobrze to pamiętają. Na miejscu tegoż wypadku oraz wyraźnego działania Wyższej Siły nad słabym człowiekiem, postawiono właśnie krzyż dziękczynny, ufundowany przez ocalonego por. lotnika, mgr Polesińskiego, który sam przybył na tę uroczystość".
Poświęcenia krzyża dokonał miejscowy proboszcz ksiądz Antoni Góralik. Kapłan podkreślił, że ten krzyż będzie świadczył na długie lata o niewysłowionej dobroci Bożej nad ludźmi, a zarazem o wdzięczności człowieka, który z Bożej ręki doznał ocalenia.
Fragment tekstu: "Również sam ocalony por. Polesiński przemówił z niezwykłą siłą przekonania i prawdziwie po żołniersku powiedział wszystkim, a zwłaszcza młodzieży, że gdy ludzkie środki zawodzą, zostaje jedyna Siła Boża, na której człowiek się nie zawiedzie, gdy z wiarą o pomoc i ratunek prosi".
Uroczystość ta niezwykła zgromadziła wielkie tłumy ludności miejscowej i okolicznej i sprawiła wielkie wrażenie.
"Dzwon Niedzielny": "A my, Kujawianie, będziemy przechowywać pamięć tego wydarzenia między sobą i opowiadać naszym dzieciom i wnukom, a także chcemy się podzielić tą osobliwą wiadomością z czytelnikami naszego "Dzwonu", który niechże rozdzwoni wszystkim, że dobry jest Bóg tym, co Imienia Jego pobożnie wzywają!"
Postulował nad przywróceniem ideału rycerza-żołnierza
Po wypadku Polesiński powołał do życia zrzeszającą wojskowych katolicką organizację Rycerski Zakon Krzyża i Miecza, której członkowie modlili się o godzinie 21. Apel Jasnogórski jako codzienna modlitwa został zainicjowany przez ojców Paulinów 8 grudnia 1953 roku.
W latach 1935–1937 Władysław Polesiński był słuchaczem stołecznej Wyższej Szkoły Wojennej. Od 1937 roku kierował referatem w Wydziale Studiów Ministerstwa Spraw Wojskowych. W początkach 1939 roku dowodził 16. Eskadrą Towarzyszącą w 1. Pułku Lotniczym w Warszawie.
Wojskowy krzewił ideę "mocnego człowieka", zdolnego do poświęceń dla Boga i Ojczyzny. Postulował nad przywróceniem ideału rycerza-żołnierza, łączącego wiarę chrześcijańską z patriotyzmem. Pisał artykuły do prasy, wygłaszał prelekcje i pogadanki w Polskim Radiu, co niejednokrotnie spotykało się z dezaprobatą władz wojskowych.
W czerwcu 1939 roku Polesiński rozpoczął wydawanie miesięcznika "Krzyż i Miecz". Na jego prelekcje przychodziły wielotysięczne tłumy.
W czasie wojny otrzymał przydział do Dowództwa Lotnictwa i OPL Armii "Modlin", gdzie był oficerem sztabu. Od 10 września 1939 roku w codziennych audycjach Polskiego Radia przemawiał zaraz po prezydencie miasta Stefanie Starzyńskim.
16 września razem z por. dypl. pil. Ludwikiem Kózką wystartował na samolocie R-XIII/D "Lublin" z lotniska mokotowskiego, aby nawiązać łączność z Naczelnym Dowódcą Lotnictwa i OPL w Brześciu nad Bugiem. Pod Augustówką jego maszyna trafiła pod ostrzał niemieckiej obrony przeciwlotniczej, zmuszając pilota do lądowania na ziemi. Razem z towarzyszem lotu Władysław Polesiński trafił do niewoli, był ranny. Do lepszego życia odszedł kilka dni później.
Komentarze (0)
Wysyłając komentarz akceptujesz regulamin serwisu. Zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o ochronie danych osobowych, podanie danych jest dobrowolne, Użytkownikowi przysługuje prawo dostępu do treści swoich danych i ich poprawiania. Jak to zrobić dowiesz się w zakładce polityka prywatności.